Dat klopt het was stil op mijn blog. Ik ben twee en een halve week op vakantie geweest en ondertussen alweer een week thuis. Maar de belangrijkste reden waarom ik zo afwezig was op mijn blog, is het overlijden van mijn opa op zaterdag 6 juli.
De dinsdag daarvoor werd mijn opa opgenomen op de verpleegafdeling in het ziekenhuis. Mijn opa kon niet meer opkomen nadat hij was gevallen en hij is uiteindelijk met de ambulance opgehaald. Woensdag kwamen de resultaten van het bloedonderzoek binnen, en wat bleek? Mijn opa's nieren hadden het compleet begeven. Zoals ik uit mijn opleiding weet, is dat als de nieren beginnen, je uiteindelijk te maken krijgt met multi-orgaanfalen. Het was dus 5 dagen zoveel mogelijk op en neer rijden om bij mijn opa te zijn. Ondertussen gewoon gewerkt. Uiteindelijk is hij zaterdag om 18.00/18.15 overleden in het bijzijn van zijn 2 laatste zusjes. Wij zouden na het eten weer gaan, maar dat heeft niet meer zo mogen zijn.
Mijn opa was een geweldige man. Altijd vrolijk en altijd grapjes maken. We gingen altijd wandelen en fietsen, bloemen plukken voor oma. Hij haalde altijd fietsen weg bij het afval en maakte ze dan weer als nieuw voor ons.
Het overlijden van Wouter, bijna een jaar geleden, kwam voor opa als een ontzettend zware klap. Vanaf toen was hij ook bezig met de dood en wilde hij graag tegenover Wouter begraven worden. 'dan moet je wel opschieten' grapten wij wel eens, want het rijtje tegenover Wouter begon al aardig vol te raken.
Toen woensdag duidelijk werd dat opa niet meer beter zou worden, heeft mijn moeder het laatste plekje op de rij tegenover Wouter gereserveerd voor mijn opa. Zijn laatste wens zou dan in vervulling gaan.
Zaterdag 6 juli is mijn opa overleden. En de vrijdag daarop, 12 juli, is hij begraven. Een hele mooie dienst zoals we denken dat opa het zou hebben willen hebben.
Dit wilde ik toch graag met jullie, mijn lieve lezers, delen.
Lieve groetjes,
Emily
